Matematyka dla smyka

Kto powiedział, że nauka matematyki może być nudna i trudna? Potocznie zwana matma może być inspiracją do wielu fajnych zabaw. Przeliczanie kropek i dopasowywanie ich do odpowiedniej liczby będzie świetną zabawą jeśli posłużymy się woreczkami. Szukanie odpowiedniego woreczka to również ćwiczenie percepcji wzrokowej, zatem dzieje się sporo, ale na tym nie koniec.

Oto kilka innych propozycji:

1) Rzucanie do celu (celem są woreczki z liczbami) woreczkami z kropkami.

2) Losowanie woreczka i wykonywanie zadania tyle razy, ile jest kropek na woreczku:

Zadaniem może być:

- Podskakiwanie

- Podrzucanie i łapanie woreczka

3) Jeśli kropki i liczby będą z wyrazistego materiału, dziecko może losować i bez kontroli wzrokowej określać, ile jest kropek lub jaka to liczba.

4) Układanie woreczków w kolejności od najmniejszej liczby kropek do największej i odwrotnie

5) Przeliczanie w pamięci uderzeń w bębenek i wybieranie odpowiedniego woreczka.

6) Chodzenie z woreczkiem na głowie

7) Wrzucanie woreczka (woreczek jest na głowie dziecka) do celu (wiadro, obręcz, zaznaczony punkt na podłodze)

8) Zbieranie woreczków stopami (dziecko siedzi na krześle, piłce, huśtawce lub podłodze)

9) Czworakowanie z woreczkiem na plecach

10) Przekładanie stopami woreczków np. woreczki z kropkami do woreczków z odpowiednią liczbą.

 A jeśli macie sporą ilość woreczków, 

możecie z nich również układać wysokie wieże.

Woreczki prezentowane na zdjeciach wykonała firma Zollababy (na moje zamówienie).

Woreczki są wypełnione gryką i mają zdejmowane poszewki (zatem można je prać).

Ze względu na swoją kolorystykę i lekkość, nadają się do zabaw z niemowlakami.

Bo Lubimy Wszystko

Jako logopeda i terapeuta, a teraz również mama, zachwycam się BLW. Dlaczego? Bo to nie tylko naturalny sposób na rozszerzanie diety dziecka, to dbanie o zdrowie całej rodziny, to swoboda i wolność, to wielozmysłowa stymulacja, praca rączek, ćwiczenie koordynacji oko-ręka i wreszcie rodzaj ćwiczenia logopedycznego. Dzięki BLW nie ma ryzyka, że popadniemy w pułapkę papek.

Owszem można kupować wszelkiego rodzaju masy, gluty, plastelinę i inne mazie do zabawy, ale czasami naprawdę wystarczy zwykła kasza jaglana. Spróbujcie koniecznie.

Na zdjęciu kasza jaglana z musem gruszkowym.

Osoby zainteresowane zapraszam do lektury moich tekstów:

BLW? Z czym to się je?

 http://www.maluchy3miasta.pl/czytelnia/item/611-blw-z-czym-to-sie-je

 Bobas lubi wybór-daj mu go

http://togethermagazyn.pl/bobas-lubi-wybor-daj-go/

A wszystkich z Trójmiasta, którzy chcą zgłębić temat BLW, zapraszam na warsztaty BLW Bo Lubimy Wszystko. Spotykamy się co miesiąc.

Spotkanie ma charakter teoretyczny i praktyczny- wszystkie dzieci mogą jeść, zatem należy się zaopatrzyć w odpowiedni strój:)

Zapisy:marta-baj@wp.pl

Sokole oczko

Jest wiele sposobów na usprawnianie percepcji wzrokowej, dzisiaj przykład banalny, a  jednak sprawdza się doskonale. Do zabawy potrzebne są klocki, fasola lub najzwyklejsze żetony oraz plansza. Moja plansza to plakat z Wydawnictwa Dwie Siostry, przedstawiający różne zwierzęta.

Równie dobrze możecie wykorzystać książki z serii Mamoko lub samodzielnie wykonać plakat. Jeśli tak jak ja nie posiadacie zdolności plastycznych, zmniejszcie, a następnie wydrukujcie kolorowanki, najlepiej tematycznie i poprzyklejajcie je na kartkę. Zabawa gotowa. Odszukane zwierzę oznaczamy żetonem lub klockiem.

Znajdź pawia

Malowanie paluszkami czyli jak zachęcać dziecko, które nie lubi dotykać farb

Malowanie, zwłaszcza paluszkami to doskonały sposób na zajęcie dziecka. A odbijanie śladów rączek czy stóp to prace plastyczne, które możemy wykonać z naprawdę małymi dziećmi, ale...

No właśnie to ALE jest chyba największym problemem. Zazwyczaj dziecko z nadwrażliwością dotykową nie da się namówić, na tego rodzaju aktywności. Co w takim razie zrobić? Rezygnować? Zmuszać?

Oczywiście żadna z odpowiedzi nie jest słuszna. Rezygnować szkoda, ponieważ czasami dziecko z nadwrażliwością chce, ale nie może się przemóc. A zmuszać nie wolno z wiadomych przyczyn.

Pierwsze co możemy zrobić to dodać coś do farb, co sprawi, że będą miały inną strukturę. Jeśli dodamy kaszę kuskus, cukier lub sól, farba będzie bardziej chropowata i być może bardziej akceptowalna przez nasze dziecko. Inna możliwość to malowanie w rękawiczkach. A jeśli i to nie pomoże, pozostają nam pędzelki, gąbki czy chociażby patyczki do czyszczenia uszu. Malowanie pędzlem nie da nam wprawdzie takiej stymulacji dotykowej jak byśmy chcieli, jednak czasami przypadkowe pobrudzenie rączki czy innej części ciała może wstępem do malowania palcami w przyszłości.Jednym słowem małymi kroczkami do przodu.

Oczywiście będą i takie dzieci, które nie zgodzą się na malowanie nawet pędzlem, wówczas możemy popróbować bawić się farbkami w tubkach z pędzelkami, które na pierwszy rzut oka jak farby nie wyglądają.

Jeśli nie malowanie palcami to może pieczątki?

Dla małych rączek musimy dobrać odpowiedni pędzel (ważna jest jego długość i szerokość), ten poniżej jest mały i wygodny do uchwycenia.

Jeśli do zabaw plastycznych wykorzystamy pachnące kredki, mazaki lub farby, to naszą zabawę będzie można nazwać wielozmysłową stymulacją:)

Zanim przystąpicie z nadwrażliwym dotykowo dzieckiem do malowania, warto zapewnić mu trochę stymulacji czucia głębokiego, zwłaszcza w okolice rąk.

Miłej zabawy

Wikky Stix

Lubię je, można z nich tworzyć obrazki na kartkach, kolorowankach, a nawet szybach. Są świetne do wykonania okiennej czy ściennej dekoracji, jak również form przestrzennych. Usprawniają małe paluszki i są jedną z możliwości uatrakcyjnienia zajęć z terapii ręki. Mowa o wikki stix- samoprzylepnych, ekologicznych sznureczkach, pokrytych naturalnym woskiem, które są doskonałe do stymulacji dotykowej. Znacie je? Lubicie?

Inne pomysły na woskowe sznureczki:

- można na nie nawlekać korale i tworzyć np. liczydło,

- można nimi wyklejać szablony kolorowanek, 

- wyklejenie nimi liter, pomoże w zapamiętaniu ich kształtu,

- można wykorzystać je jako sznurowadła

- można je zapleść i stworzyć z nich bransoletkę

- i wreszcie najzwyczajniej w świecie, można się nimi bawi.

Książki dotykowe cz.1

Jestem wielką miłośniczką książek, mam ich sporo w domu i w pracy, a z racji wykonywanego zawodu, są to również książki dla dzieci. Szczególnie upodobałam sobie książki dotykowe oraz te wykonane z materiału. Ich zastosowanie jest szerokie, a niepodważalnym plusem to, że zawsze zaciekawią dzieci. W przypadku książeczek z materiału mocną stroną jest to, że kiedy się pobrudzą można je wyprać, a jeśli zniszczą, można je łatwo naprawić.
Obecnie na polskim  rynku pojawia się coraz więcej wspomnianych powyżej książek, ja jednak chętniej sięgam po anglojęzyczne wersje. Są tańsze i ciekawsze. Przywożę je z podróży, dostaję od znajomych lub kupuję na internetowych aukcjach.
Co z nimi robię?
Oczywiście czytam, przeglądam z dzieciaczkami, jednak te z fakturami są doskonałe do pracy z nadwrażliwcami. Kilka razy to właśnie książka z fakturami była wstępem do masażu, mali pacjenci dotykają włochate kotki, pieski, przytulają do nich swoje policzki i nawet nie wiedzą, że to element terapii.
Książeczki dotykowe  nadają się doskonale również do zabaw w zgadywanki.
Po dokładnym obejrzeniu obrazków, po zapoznaniu się z ich fakturami, dziecko dotyka bez kontroli wzrokowej wskazane przez terapeutę lub rodzica elementy i odgaduje co dotyka.

Tym razem przedstawiam Wam 2 książeczki, które dosyć mocno są eksplorowane ostatnio przez moją 8 miesięczną córkę. Pierwsza jest dosyć prosta do samodzielnego wykonania, do czego gorąco zachęcam.

1) Touch and feel- Miriam Stoppard, Wydawnictwo DK

2) Feel and Find Fun "Baby Animals", Wydawnictwo DK

A Wy macie swoje ulubione pozycje z tej serii?

 

Dlaczego lubię piasek kinetyczny?

Jestem wielką fanką piasku kinetycznego.

Po pierwsze, w warunkach gabinetowych bawiąc się nim, łatwo utrzymać salę w czystości, piasek nie rozsypuje się jak typowy piasek z plaży.

Po drugie, piasek jest mokry i ciężki, zatem zabawa nim to dostarczanie dziecku stymulacji dotykowej i proprioceptywnej. Jest to genialne narzędzie w terapii SI, terapii ręki czy terapii zajęciowej.

Po trzecie, babki z piasku kinetycznego wychodzą zawsze, widać w nich każdy szczegół, zatem nawet małe, słabe rączki tutaj odnoszą sukces.

A jak się bawimy piaskiem?

Sposobów mamy sporo.

Czasami to swobodna zabawa, której pomysłodawcą jest dziecko. Czasami zakopuję wcześniej foremki, a zadaniem dziecka jest je odszukać i uwierzcie nie jest to dla malucha zadanie łatwe, bo piasek jest ciężki. Innym razem proszę dziecko by zakopało wszystkie foremki. Robimy też kule i kiełbaski, uklepujemy go, kroimy, chodzimy po nim i wreszcie obserwujemy jak się rusza, czym zafascynowani są zarówno mali jak i duzi.

Piasek kinetyczny to czysty piasek połączony z nietoksycznym polimerem, dzięki czemu ziarenka nie rozsypują się, a piasek nadaje się idealnie do zabawy w domu. 

Piasek kupicie TU